Przez długi czas nic się nie mówiło o tej atrakcyjnej rasie kotów, które dzięki żywemu usposobieniu, przywiązaniu do właściciela i zamiłowaniu do zabaw idealnie nadają się do współżycia z ludźmi. Już przed drugą wojną światową trafiały się w miotach kotów syjamskich hodowanych w Ameryce kocięta z dłuższym, jedwabistym futrem. Hodowcy niechętnie godzili się z tym faktem, bo mógł on podważać czystość rasy "błękitnokrwistych" syjamów. Do dzisiaj nie wyjaśniono, skąd się wziął w hodowli gen odpowiedzialny za długie włosy, skoro zatajono istnienie takich osobników w obawie, że hodowle mogłyby mieć trudności z rejestracją.
Jedni hodowcy uważają, że długie włosy mogły powstać wskutek mutacji, inni doszukują się pochodzenia tej cechy w eksperymentach hodowlanych z udziałem kotów perskich, z których wyłoniły się koty perskie z oznakami. Kiedy już się zdecydowano w latach 50. na systematyczną hodowlę tych kotów, to w krótkim czasie doceniono ogromne zalety tej długowłosej odmiany kota syjamskiego i po jej oficjalnym uznaniu we wczesnych latach 70. nadano rasie dźwięczną nazwę pochodzącą od wyspy Bali.
       Koty balijskie mają wszystkie zasadnicze cechy takie same jak ich bezpośredni krewniacy - koty syjamskie. Są niezwykle zwinne w ruchu i pełne temperamentu. Ich "rozmowność" jest niezrównana. Kot balijski w ferworze zabawy głośno manifestuje swoją radość. Towarzyskie koty balijskie, skazane na bliski kontakt z ludźmi, potrzebują codziennej porcji głaskania i uwielbiają, gdy się do nich przemawia i domagają się pieszczot.
Ich budowa ciała jest taka sama jak u kotów syjamskich: są średniej wielkości, zgrabne, ciało mają długie i wytworne w ruchu. Raczej delikatna budowa kości i silne umięśnienie zapewniają im dużą sprawność ruchową. Walcowaty tułów nigdy nie może być ani zbyt szeroki, ani ociężały, a długie i wysmukłe kończyny takie wrażenie jeszcze potęgują. Tylne kończyny są nieco dłuższe od przednich, a łapy zgrabne, małe i owalne.
Głowa kotów balijskich jest średniej wielkości, pociągła, klinowata, przy czym "klin" biegnie w prostej i nieprzerwanej linii od czubka nosa do końców dużych, wysoko osadzonych i często szeroko otwartych małżowin usznych. Zagłębienie nad poduszeczkami z wąsami, zwane "pinchem", jest równie niepożądane jak zbyt szeroka mordka. Płaska z przodu czaszka musi w profilu tworzyć jedną linię z prostym nosem.
Długa i wysmukła szyja podkreśla delikatność głowy i reszty ciała, z którymi harmonizuje ogon.
Długi i cienki ogon. Jest on ostro zakończony i pierzasty, ponieważ jest pokryty długimi, jedwabistymi włosami. Futro kotów balijskich jest delikatne i jedwabiste, jednak nie tak gęste jak u innych ras półdługowłosych. Na barkach, szyi i grzbiecie jest raczej krótkie, na bokach i brzuchu dłuższe. Z powodu braku podszycia futro podczas ruchu zwierzęcia jest falujące, dzięki czemu koty te mają gładką sierść i zawsze wyglądają wytwornie, jak uczesane. Ledwie zaznaczony kołnierz na szyi kotów balijskich, zwłaszcza młodych, sprawia, że są często mylone ze syjamskimi.
Fascynujące są pełne wyrazu niebieskie oczy w kształcie migdałów, o typowym orientalnym wyglądzie, który jest wynikiem skośnego ich ustawienia. Osobniki o niewłaściwej barwie oczu lub nadmiernie ukośnym ich ustawieniu (zezowatości) nie nadają się do hodowli.
Odmiany barwne są identyczne jak u kotów syjamskich. Koty balijskie hoduje się we wszystkich uznanych odmianach barwnych syjamów, od kotów z ciemnobrązowymi oznakami poprzez koty z rudymi oznakami do kotów z oznakami tabby. W hodowli sprawdzoną metodą ulepszania typu (budowy głowy i reszty ciała) okazało się krzyżowanie od czasu do czasu ze syjamami, które wniosły te cechy do rasy balijskiej. Pochodzące z takich krzyżówek krótkowłose syjamy mają dziedziczne skłonności do długich włosów i są określane jako odmiana syjamów. Dla hodowli kotów balijskich mają one nieocenioną wartość.

       MAINE COON albo KOT Z MAINE. Jedna z najstarszych naturalnych ras Północnej Ameryki jest znany jako rzeczywista odmiana od ponad stu lat. Jak nazwa wskazuje, pochodzi ze stanu Maine. Kiedyś sądzono, że jest wynikiem krzyżówki półdzikiego kota domowego i szopa pracza (racoon), stąd drugi człon nazwy. Obecnie wiadomo, że krzyżówka taka nie jest możliwa. Inna legenda mówi, że Maria Antonina, planując ucieczkę przed okropnościami francuskiej rewolucji, posłała swe ulubione koty na przechowanie do stanu Maine, zanim znajdzie dla siebie i dla nich nową ojczyznę. Bardziej światli znawcy kotów sądzą obecnie, że długowłose koty, takie jak angora, sprowadzili do miast nadmorskich odwiedzający je żeglarze. Wskutek krzyżowania z miejscowymi kotami powstała z czasem ta duża i piękna dzisiejsza rasa długowłosych amerykańskich.
Wiadomo, że pręgowany maine coon uzyskał pierwszą lokatę na wystawie kotów w Madison Square Garden w 1895 r., ale na przełomie stuleci, po sprowadzeniu z Europy bardziej frapujących ras popularność kotów maine coon zmalała. Chociaż okresowo odzyskiwały uznanie jako popularne i dzielne zwierzęta domowe, dopiero w 1953 r. powstał Centralny Klub Kota Maine Coon, aby rozpowszechniać tę rasę. Do 1967 r. część amerkańskich stowarzyszeń hodowców kotów przyjęła wystawowy wzorzec rasy. W 1976 r. powstało Towarzystwo Utrzymania Kota Maine Coon, a Stowrzyszenie Miłośników Kotów (CFA) nadało tej rasie pełne prawa.
       Usposobienie i pielęgnacja.Typowy maine coon jest w opinii zwolenników tej rasy idealnym kotem domowym. Łatwo nawiązuje kontakt, jest chętny do zabaw i wesoły, często uczy się sztuczek. Pełen rozwój fizyczny osiąga dopiero w wieku trzech lub czterech lat, bardzo późno dojrzewa. Choć szata jest długa i obfita, rzadko ulega sfilcowaniu i łatwo ją pielęgnować, bo nie wymaga nic poza okresowym przeczesaniem.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE

Budowa ciała - Od średniego do dużego
Szata - Gęsta i obfita, o jedwabistej strukturze. Sierść krótka na głowie, łopatkach i kończynach, staje się stopniowo dłuższa w tylnej części ciała, na bokach, tylnych nogach i brzuchu; pełna kryza (grzywa)
Głowa - Średniej wielkości, o kwadratowym zarysie; lekko wklęsła z profilu, z łukowatym czołem i wydatnymi kośćmi policzkowymi.
Nos - Średniej długości.
Broda - Mocna, tworząca pionową linię z nosem i górną wargą.
Oczy - Duże, lekko owalne, lecz nie migdałowe, ustawione lekko skośnie w kierunku zewnętrznego kąta ucha.
Uszy - Duże, szerokie u podstawy, dość ostro zakończone, z rysim pędzelkiem, osadzone wysoko, ale niezbyt blisko siebie.
Tułów - Długi, o masywnej budowie kostnej i pełnym zarysie, proporcjonalny, dobrze umięśniony, z szeroką piersią. Samce są większe niż samice.
Nogi - Średniej długości.
Stopy - Duże, okrągłe, z owłosieniem międzypalcowym.
Ogon - Co najmniej długości tułowia, mierzonej od łopatek do podstawy ogona; szeroki u podstawy, zwężający się ku końcowi z pełnym, obfitym owłosieniem.
Umaszczenie - U kotów maine coon uznaje się każdą maść z wyjątkiem wzorów himalajskich i burmskich, oraz czekoladowej, cynamonowej, liliowej lub płowej. Kolor sierści nie jest związany z kolorem oczu, chociaż preferowane są jasne barwy oczu. Nie ogranicza się białej powierzchni okrywy.